Yine ağlamış şehir
Islak asfaltta geziniyor yansımalar.
Güneşin doğmadığı bu şehirde
Sahiplerinin tek dostu oluyor yansımalar.
Yine üşümüş şehir,
Herkes giymiş uzun kolluları.
Başka bir tenin sıcaklığına hasret
Dökülmüş şehrin gözyaşları..

Mustafa Öztürk

.

Kaç gündür dilimde ama
soramadım ne zaman gittiğini
beklemesi zor olmasın diye..
Eve de sen uyumadan gelmiyorum zaten kaç gecedir..
Gelince de kıvrılıyorum kanepeye
uğramadan yanına..
Aklımca sensizliğe alışıyorum..

Kaçışım buraya kadarmış.
Bu gece kapının hemen yanına koymuşsun
tıka basa anılarla doldurduğun bavulunu..
Gidişin sandığımdan da yakın sanırım..

Hepsini sığrıdabildin mi peki?
Gördüm, dışarıda kalmış
Burgaz Ada’ya gittiğimiz gün..
Unutmuşsun karnını doyurmak için
bizi bekleyen yüzsüz martıları..

Gidebiliyorsan git;
koca bir geçmişi üzerime yığarak.
Gidebiliyorsan git;
bavuluna sığdıramadığın anıları bırakarak.

Tek ricam var senden,
Lütfen sert kapatma kapıyı çıkarken..

Mustafa Öztürk

Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Dalıp gittin? Biliyorum bana bakıp dalmadın, büyük ihtimalle bir şey izliyorsun, hafif bi tebessüm var yüzünde, bana baktığını hayal ediyorum, platonik mastürbasyon düpedüz.. Doruktan sonraki ağlama krizi.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Gözlerin kapanıyor. Yorgun musun? Evet biliyorum onunla uğraştın biraz. Bak ama artık benimle konuşuyorsun. Sadece konuşuyorsun, ötesi yok. Ben tırmanırım sen iple belime bağlan.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Biraz özele inersek objektifin yönünü ellerinle değiştirdiğini gördüm, yine de gülümsedim. Sen gülümsedin. Evet gerçekten dalgalar tatlı. Bundan vazgeçme. Fikrimi sor. En azından gülümse.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Şişede durduğu gibi durmaz, sen yanımdayken durmasa da olur. Her seferinde olanlar benle olur. Rahat mı olmak istersin? Ben izlesem de olur.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Önerilerdi birleştiren değil mi? Fikirler çekimserdi, soyutta mutluyduk. Korkunun zerresi yok, biliyoruz ki gerilmeyeceğiz. Benimki pembe, sendeki lacivert ya da siyah. yazılı. Benimki gerçekten pembe.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Affettim. Merhaban yeter. Okumasan da hissedersin, en azından ben yeterince telekinezik haldeyim.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi. Her şey mavi. Sen bile. İçindeki de. Ben gerçekten pembeyim.
Kahverengi konturların içinde kalan dikdörtgensel alan mavi…..

Gece on bir suları… Sokaklar boş, tıpkı içim gibi. Kar taneleri bile istemeye istemeye düşüyor yeryüzüne.
Sessizlik …
Bir anı daha tam karşımda duruyor işte. Her yerde olduğu gibi burada da seni, giderken bana bıraktığın izlerini görüyorum.
Yürüyorum …
Hala içimde bir umut var demek ki. Nasıl oluyorsa hala senden kurtulabileceğime inanıyorum. Bilmiyorum, deniyorum; ama anlayamıyorum. Hayatıma nasıl bu denli sızabildin? Beni sana, kendime, bu şehre nasıl mahkum edebildin?
Seni ilk gördüğüm gün sonbahardı. Tam da senin sevdiğin sonbaharlardan… Ne tesadüf! Biz de bir sonbahar havasında yaşamadık mı her şeyi ?
Neden, neden? Neden her şey bir anda bu kadar anlamsızlaştı? Gördüğüm yüzler, duyduğum sözler, anlattıklarım, bana anlatılanlar her şey, herkes… Eskiden de bu kadar anlamsız mıydı?
Caddedeyim şimdi. Ruhumun derinliklerini sakladığım sokaklardan biraz korkarak, biraz da üzülerek çıkıyorum. Etraf bir yerlere yetişmeye, birilerine bir şeyler anlatmaya çalışan insanlarla dolu. Bazı yüzlere daha dikkatli bakıyorum. Kim bilir bu da sana dair bir iz bulma telaşımdan kaynaklanıyordur?
Tanıdık yüzler var elbette. İşten, çevreden, geçmişten… Bugüne kadar önemi olmamış ve bundan sonra da önemi olmayacak birileri.
Özellikle bir tanesi çok dikkatli bakıyor yüzüme. “Seni iyi tanıyorum” diyor gözleriyle adeta. Ne büyük yanılgı! İnsan birini gerçekten tanıyabilirmiş gibi sanki. Ben seni tanıyamadıktan sonra, bu denli uzak geliyor bu ihtimal bana.
Ne kadar bakarsan bak, gördüğün karşındakinin izin verdiği kadardır.
Duysan, eminim bu sözü çok severdin.
Ruhumdaki çatışmalarla inatlaşıyor sanki tüm caddeler. Her yer cıvıl cıvıl. Kafeler, gülüşen insanlar, renkli mağazalar, oradan buradan gelen müzik sesleri…
Olamaz! Olmamalı, lütfen.. Bu kadarı fazla değil mi? Buna sen bile dayanamadım eminim. Bunca cadde, bunca dükkan ve bunca filmden sonra, gözüme çarpa çarpa birlikte seyrettiğimiz ilk film mi çarpıyor? Yooo… Artık emin oldum, her şey kontrolümün dışında adeta. Sanki tüm evren karşı bana. Bu anlamsız koşuşturmanın içinde ipleri kopmuş bir kuklayım.
Evdeyim. Yalnızlığımın başkenti. Elimde çay, camdan denizi seyrediyorum. Fonda tanıştığımız gün çalan şarkı var. Kaçmamaya karar verdim artık senden, izlerinden. Kabullendim. Bilmiyorum belki de kaybettim.
Tek bir soru var şimdi kafamda;
Benden bir iz kaldı mı sana ?

Şimdi çok uzaklarda senden habersiz,
Yıllarım geçti sessiz ve sensiz.
Tükendi ömrüm sükut-u hayal ile aşk-ı derdinden,
Sızladı yüreğim yedi yıl sonra bir kelam ile en derinden.

O yedi yıl ki dolandım durdum divane divane,
Her geçen kuştan seni sordum biçare,
En sonunda buldum seni zahir bir tecellide,
Fakat zaman yok, mekan ırak, gönül dert çekmede.

Dinmez sanırdım bağrımdaki bu alev-i keder,
Derdimin dermanı sabırla tevekkülmüş öğretti kader.
Buldum ben de tesellimi sığınmakta yüce yaradana,
Öyle bir sığınma ki erittim bütün benliğimi bu davada.

Artık dönsende yerin yok bu aciz bedende,
Didelerim ıslatır seccademi uzun gecelerde.
Olmalıyım misal-i ölü masivayı heveste,
Buldum mutlak hürriyeti hakka kölelikte.

Aşık Derdi

Bir ilkbahar sabahı geziyordum kırlarda.
Islık çalan rüzgarın şarkısı kulağımda.
Bahar sevinci ile dalga dalga çiçekler,
Üstümde uçuşuyor rengarenk kelebekler.
Çayır çimen üstünde gezip dolaşıyordum.
Üstüne el değmemiş bir çiçek arıyordum.
İrigözlü papatya bana el sallıyordu,
El değmemiş çiçeğim beni kokla diyordu.
Tertemiz duygularla onu sevdim kokladım,
Engüzel mektupları ona yazdım yolladım.
Evimin kadınını sevgilimi bulmuştum,
Papatyamla ilgili ne hayaller kurmuştum.
Kır yaşamından bıkıp şehire özenmişsin,
Gelip geçen herkese kopar beni demişsin.

Sen yoksun yanımda
görmüyor gözlerim
karanlık sarmış gözlerimin perdesine
hala arıyor
görmeyen gözlerim seni
ama yoksun yanımda.

Güneşin ışıltısı sarmış dünyaya
gözlerimin içindeki karanlık hala var
çünkü sen yoksun yanımda.

Mahsum Bilgiç

Şarkının ritmine ayak uyduruyor
Kalb atışlarım
Girmeye çalışıyor mühürlü kapılardan
Mührü bozmadan
Nefret etmeye çalışıyor
Anlayışa boğulmuşluklarını
Sevmeye çalışıyor
Önyargıyı cellat yapıp, infaz ettiklerini
Uyumaya çalışmıyor
Gecenin bir vakti
Geceye uydurmuş
Uydurduklarını
Muhammed İkbal Güneysu