Arkadaşlar sizden nasıl özür dileyeceğim bilemiyorum.
Gönderdiğiniz, yayımlanmayı bekleyen bir çok şiir vardı. Ancak bilgisayarıma giren bir virüs yüzünden format atmak zorunda kaldım. Mail programı olarak da Microsoft Outlook kullandığımdan formattan sonra bilgisayarımda saklanan maillerin tamamı ve mail gönderen arkadaşlarımın mail adresleri silindi. 2 gündür o maillere ulaşmak için uğraşıyorum ama sanırım şu anda umutların bittiği yerdeyim. =\
Sizden ricam gönderip de yayımlayamadığım şiirlerinizi tekrar göndermenizdir. Gerçekten çok üzgünüm. Eserlerinizi tekrar gönderirseniz çok mutlu olacağım.
Sevgiyle..

düşündüğümde bana da garip geliyor. şuan oturduğum yerden görebileceğim o vasıfsız pideci. sadece yarım saatimiz olurdu. sigaralarımızı daha yolda yakardık. ufak bir yokuştu ama bizi yorardı. nasıl özlerdik birbirimizi. “ah” derdim, “geçen zamanlarda bir aramama bakardı, şimdiyse halimize bak.”. keyifsizleşirdik. ben hızlıca önümdekileri yemeye çalışırken sen beni izlerdin. “bak az kaldı, herşey muhteşem olacak”. bu bana tabi ki yetmezdi, ama seni görmek bile güzeldi. bir kızın bir kız arkadaşından isteyebileceği şeyleri sende görebildiğim günlerdi. güzelliğini bile severdim gereksiz olsa da. gidişinde sevgiliden ayrılır gibi sızlardı içim. gelmeyecek gibi bakardın geri. …

Seni seviyorum. Seni ilk gördüğüm andan beri seviyorum. Bunu sana daha önce söyledin ama önemsemedin. Ya da kafan daha önemli yerlerdeydi. Zor bir zamandan geçiyordun. İstemedin. Kabul etmedin. Sevmedin. Sevemedin. Sevmeyi denemedin…
Ben, seni sevdim. Hem de çok sevdim. Senin düşündüğün gibi birşey değildi. ”Yeni bir yer, yeni insanlar seni unutturamaz.” o gün bunu söyleyince canım acıdı. Tarif edemediğim bir ateş bütün bedenimi sardı. Hele de bunu senden duymak… O cümle hala kulaklarımda çınlıyor. İçindeki harfler taşlaşıp kalbimi eziyor: ”Oraya gidince beni unutursun.”
Seni unutmadım, unutamam. Seni unutabilmem için gündüzleri güneş doğmaması …

Veda ediyorum bu gece sana.Bu şehrin bütün güzelliklerini sana bırakarak gidiyorum.Ve şehrin bütün ağrılarını, sızılarını, acılarını alarak gidiyorum.Sana bu şehrin baharı kalsın;ben bu şehrin kışını da yaşadım, bilirim… Alışkınım, yaşarım. Yeter ki sen üşüme…
Benim için güneş başka bir şehirde doğacak yarın. Yollarla baş başa kalacağım. Yarın sensiz olacağım ya;güneş doğsa ne çıkar…
Gitmek mi? Hiç bu kadar zor olmamıştı…
Kafanı karıştıracak, seni sürekli arayacak biri yok artık. Mutsuz, huzursuzdun ya; şimdi gidiyorum. Lütfen mutlu ol, lütfen!
Çok ağlayacağım seni burada bırakıp giderken. Aynı şehrin havasını solumak bile mutlu ediyordu, suretini izlemek metrelerce uzaktan… …

Gitmek.. Benim için kelimelerin, eylemlerin; en hüzünlüsü, en zoru.. Bu yüzden bu edebiyat sitesinin adını “Gitme Vakti” koyduk.. Hatta sitenin adına beraber karar verdiğimiz dostum da gitti.. Ya da ben gittim, bilmiyorum.. Ne fark eder ki, gitmelerin her türlüsü zor geliyor insana..
Çok çeşitlidir “gitme”ler.. Bazen en sevdiğiniz, adeta parçanız olan insan gider sizden uzaklara.. “Gitme” bile diyemezsiniz.. Bilirsiniz ki “gidecektir gitmekte olan..” Kelimeler artık hiçbir şeyi değiştiremez.
Bazen de giden siz olursunuz. En sevdiğinizi bırakırsınız geride. Belki tek ihtiyacınız olan sevdiğinizden “Gitme” kelimesini duymaktır. Çünkü bitmeye yüz tutmuş bir aşk; içi …