Aklım yetişmedi, hızlı bu dünya,
Hızla koştum yetişemedim..
Atladım boşluktan istedim ama,
Ben gönülden başka yere düşemedim.

Bir rüya gördüm sen vardın,
Yüzünü seçemedim,
Ter içinde koştum peşinden,
Yalan mı gerçek mi biçemedim.

Kadehi verdiler yarık elime,
Biber sürdüler dilime,
Bu aşkın şarabını içmek istedim,
Kadeh düştü elimden içemedim.

“Nerden bilebilirdik ki? Güneşin bu kadar büyük ve sensiz olabileceğini..”
Ellerimde kalan hüznünü tekrar savurdum, serpiştirdim gidişinde solan papatyalara..
Hatırlasana, ne çok severdin sen, her gece kalkıp onları sulamayı..
Konuşurdun kim zamanda. Duymam sanırdın ama ben hep duyardım seni..
Saksınına adımızı yazdırmıştın bana zorla…
Bakamadım, soldu çiçeklerin.. Senin gibi konuşamadım onlarla.
Senin gülüşlerini paylaştığın papatyalarla hıçkırıklarımı paylaştım, ağlamalarımı…
En çok pencerenin kenarına geçip saçlarını savuruşunu özledim. Beni pamuk tarlalarına götüren sapsarı saçlarını.

Kaçıp gitsem şimdi buralardan
Geride ne bir iz ne bir haber
Ne de bir damla gözyaşı
Gidişimden hüzünlenen

Susup kalsam öylece keyfimden
Ne bir ses ne bir seda
Ne de bie inilti
Mühürlü dilimden dökülen

Öylece donup kalsam birden
Ne bir tepki ne bir hareket
Ne de yüzde bir mimik
Aklı gitmiş karışıklıktan

umut

şeyle her şey arasında bir yerdeyim,
ne çokluk önemli benim için, ne de hiçlik.
kendimi arıyorum, bu alemde.
hayat boş…
hayat anlamsız…
her şey geçici diyorum,
ama, dertlenmeden yapamıyorum yine de.
umudun sesi, bebek ağlaması,
sevdanın sesi, deniz dalgası ya bende,
karışıyor dalgalarım, gözyaşlarıma.
yaşamın gereği, küçük bir nefes,
sonu yok direnmenin,
gerisi boş galiba, varsa heves,
yeniden doğuyorum aslında, uyandığımda.
ne ben daha iyiyim bu hayatta,

Zamanın birinde kelebeklerin tek günlük yaşamlarını geçirdiği bir köy varmış. Köy dediğimiz bu cennet parçasının en sonunda tek başına tonton mu tonton ama bir o kadarda huysuz bir ihtiyar yaşarmış. Kelebeklerin her geçiş zamanında her sabah erkenden kalkar, bir kayanın üstüne oturur, masal bu ya bütün kelebeklerde onun çevresinde uçup üstüne konarlarmış. Her gün kelebekleri yakalamak için türlü türlü yollar deneyen köyün yaramaz küçüğü bunu görür, bir türlü anlayamazmış fakat yaşlı adamdan korktuğu için soramazmış. En sonunda bir gün dayanamayıp yaşlı adama bunun nedenini sormaya karar vermiş. Yaşlı adam arkasından …

Bi kaç perdelik seneryo oynadık
her sahnesi AŞK kokan
mutlu sonla bitecek dediğimiz…
yöneten sendin,,oynayan ikimiz..
aşkımızdı konumuz..
hani şu buram buram kokan aşkımız..
senin için biten,
benim hala damarlarımda dolanan,
dolandıkça seni hatırlatan,daha doğrusu unutturmayan,
tutkuyla sarıldığımız aşkımız…

her şey planlandığı gibi giderken
oyunun sonunu değiştirdin aniden
hem de kısalttın birden
sen ceketini alıp gittin
ben kapanan perdenin ardından geri dönmeni

düşündüğümde bana da garip geliyor. şuan oturduğum yerden görebileceğim o vasıfsız pideci. sadece yarım saatimiz olurdu. sigaralarımızı daha yolda yakardık. ufak bir yokuştu ama bizi yorardı. nasıl özlerdik birbirimizi. “ah” derdim, “geçen zamanlarda bir aramama bakardı, şimdiyse halimize bak.”. keyifsizleşirdik. ben hızlıca önümdekileri yemeye çalışırken sen beni izlerdin. “bak az kaldı, herşey muhteşem olacak”. bu bana tabi ki yetmezdi, ama seni görmek bile güzeldi. bir kızın bir kız arkadaşından isteyebileceği şeyleri sende görebildiğim günlerdi. güzelliğini bile severdim gereksiz olsa da. gidişinde sevgiliden ayrılır gibi sızlardı içim. gelmeyecek gibi bakardın geri. …

Bu şehrin martıları hala adınla ötüyor..
Bilmiyorum,
Belki onlar da kızamayacak kadar bağlıdır sana
Ya da onlar da benim gibi
İnanmak istemiyorlar sensizliğe..
Ama Kız Kulesi her şeyin farkında,
Selam veriyorum, almıyor..
Önünden geçiyorum, sırtını dönüyor..
Anlayacağın çok kızgın;
Bana da, sana da..
Kızsa da neye yarar,
Çare yok..
Alışacak o da sensiz yaşamaya..

M.Öztürk